درست 31 ارديبهشت يكسال پيش وارد كما شدم.....

ودرست 31 اديبهشت امسال از كما بيرون آمدم.....

توي اين يكسال اتفاقات زيادي افتاده.....

بعضي ها از كما خارج شدن.....

بعضي ها تازه وارد كما شدن....

اما در همه اين موارد سوال اصلي براي من اينه كه....

چشماي من كي باز شد .....

وقتي كه رفتم توي كما...

يا وقتي از كما خارج شدم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سه شنبه 31/2/87

اپیزود 1

       جوجه کلاغی که هنوز قادر به پرواز نیست ، از لانه اش بیرون می افتد .

     کلاغها برای کمک به او و محافظت از آسیب رسانی انسان ها جمع می شوند .

  آنقدر تعداد کلاغ ها زیاد می شود که صاحب خانه ، همسایه ها و حتی رهگذران به وحشت می افتند.

آتش نشانی برای کمک به مردم وحشت زده ، با عملیاتی ویژه ، جوجه کلاغ را به لانه بر می گرداند .                                   

کلاغ ها می روند و آرامش به مردم باز می گردد.

اپیزود 2

شدت جراحات وارده بر بدن كودك خردسال براثر آزار و اذيت والدين*

کارشناسان حقوق کودک در ايران می گويند ميزان کودک آزاری رو به افزايش است .

انجمن حمايت از حقوق کودکان در ايران می گويد در طول تابستان ، حدود نهصد و چهل تماس تلفنی در ارتباط با کودک آزاری به اين انجمن شده که تقريبا دو برابر همين آمار در تابستان سال گذشته بوده است.**

  *منبع : سایت خبرگزاری فارس

**منبع : سایت پزشکان بدون مرز

 یک شنبه ۲۹/۲/۸۷

        هر چی می خواهید خودتون بنویسید. شاید اینطوری زحمت شما کم تر بشه. نخواهید هی حذف کنید.

شنبه 28/2/87

    ساعت 45/7 بعد از ظهربالاخره جلسه تمام شد .

                                                           *    *     *

به میدان که می رسم برای فرار از شلوغی خیابان به دالان سبز پناه می برم .چشمم که به ورودی دالان می افتد خاطرات صبح در ذهنم دوباره یادآوری می شود.

                                                            *    *    *

  سرحال وارد دالان سبز می شوم . ریه هایم را پر از هوای سبز می کنم وبا نشاط فراوان سرعت گام هایم را زیاد. کمی جلوتر داخل کانال چند نفر در آب دست و پا می زنند. غرق شده اند ؟ نه ، اما شنا هم نمی کنند. نزدیک تر می رسم . بچه هستند 10 حداکثر 12 ساله . بزرگتر ها دختر هستند. با روسری ومانتو و شلوار .با تعجب نگاهشان می کنم . دختری که از همه بزرگتر است نگاهم می کند .نگاهمان در هم گره می خورد . نگاهش ناراحت است؟ عصبانی است؟ نومیدانه است ؟ یا آمیزه ای از همه این ها ؟ این ارتباط چشمی طولانی می شود .دلم می خواهد بپرسم چه مشکلی دارد اما نمی توانم .چرا؟ نمی دانم.

    در ادامه راه مرتب از خودم می پرسم :

-         چرا نپرسیدی ؟

 و جواب می دهم:

   -    از کجا معلوم که به من جواب می داد ، این بچه های "خیابان" یا "خیابانی" – چه فرقی می کند که اسمشان چه باشد – به دیگران اعتماد نمی کنند .

  و چقدر سرمایه اجتماعی ما اندک است وقتی اینقدرکم به هم اعتماد می کنیم...

                                                           *     *     *

  به انتهای دالان سبز رسیده ام . در لابلای رفت و آمد مکرر عابرانی که تلاش می کنند به سرعت از خطوط سفید عبور کنند توجهم به مرد میانسالی جلب می شود که لباس محلی یکی از استان های غربی را بر تن دارد. او بر روی کسی خم شده و سینه اورا مالش می دهد. احتمالا پسرش است .جوانی حدودا 22 ساله که بیحال در زیر شاخه های آویزان پیچک ها افتاده است و رنگ صورتش به کبودی می زند. ساک وسایل شان کمی آن طرف تر روی زمین افتاده است.

-         پدرجان ، اگر حال پسرتان بد است بهتر است اورا به بیمارستان برسانید.

-         مریض است باید او را با اتوبوس به بیمارستان برسانم اما نمی تواند تا آن طرف خیابان بیاید .(با اتوبوس؟)

-         آقا ، میشه کمک کنید ؟ اگر به آن طرف خیابان برسد پدرش می تواند او را به بیمارستان برساند .

-         شما با این آقا اورا ببرید من ساک تان را می آورم .

-         ممنونم دخترم خودم ساکم را می آورم . (به من اعتماد نمی کند .شاید هم حق دارد)

-         آقا بگذارید ساک تان را بیاورد .شما به من کمک کنید. (با نگرانی قبول می کند اما تمام مسیر مواظب من است)

-         من تا اینجا می توانم بیایم ، ببخشید کار دارم باید بروم.(او می رود و پسرآوار پدرمی شود )

-         چه بیماری دارد؟

-         قلبش بیمار است .20 سال است هر سال او را به تهران می آورم.

-         کدام بیمارستان ؟

-         شهید رجایی.(وای با این حال بدش باید تا آن طرف میدان بیاید )

-         پدر جان باید اورا به آن طرف ببریم.

-         آقا، دربست تا بیمارستان شهید رجایی.

-         سوار شوید .

-         چقدر می شود ؟

-         5000 تومن

-         ناراحتی قلبی دارد .کمک کنید سریع به بیمارستان برسد . پدر جان سوارش کنید. (پسر را سوار می کند اما هنوز نگران ساک است)

-         راننده تاکسی چرا اینجا مسافر سوار می کنی ؟

-         جناب

-         جناب تقصیر من بود بیمار قلبی داریم.

-         باشه . سریع سوار شوید.

-         خداحافظت باشه دخترم . انشاالله خوشبخت شوی. انشاالله هر گرفتاری داری ،حل شود. انشاالله ...(او هنوز می گوید اما من دیگر صدایش را نمی شنوم)

                                                      *      *       *

وارد دالان سبز می شوم اینجا همان جایی است که آن پسر بیمار نشسته بود . ساعت 10/8 عصر است .دالان سبز نسبت به صبح خلوت ترو تاریک تر است .با وجود خستگی تصمیم دارم پیاده تا انتهای دالان بروم. صدای بوق ماشین عروس رشته افکارم را پاره می کند .عروسی چه کسی است که ماشین های دو طرف دالان بوق می زنند کنجکاو می شوم .

صدای بوق های شادی ،پرچم های قرمز روی برف پاک کن اتومبیل ها وروی موتورها و جوان های قرمز پوش آویزان از وسایل نقلیه  

              پیروزی ، پیروز شده است.........

                                                      *      *       *

تقریبا در انتهای دالان سبزم .جلوتردو نفر زیر درختی با هم حرف می زنند . از پشت شاخه های آویزان صورتشان پیدا نیست . به آن ها که می رسم می شناسمشان .اقای سالمندی با یک خانم که قبلا هم در همین مسیر نشسته بر روی نیمکت در حال حرف زدن آن ها را دیده ام. از کنارشان که می گذرم بر روی نیمکت بعدی مرد جوانی به من می گوید :

-         می بینید ،از سن وسالش خجالت نمی کشد .جلوی خانم را گرفته تا با او حرف بزند.

-         نه آقا اشتباه می کنید ،آشنای هم هستند.(در حال عبور می گویم)

-         نه بابا من مدتیه زیر نظر دارمشون .مزاحمه.(چقدر به هم بی اعتمادیم)

-         اشتباه می کنید .می شناسمشون.(ودور می شوم)

                                      *       *         *

چشم هایم را بسته ام و سرم را به صندلی تکیه داده ام.سعی می کنم با صدای اذان به آرامش برسم.ترافیک خیلی بدی است.درد در پشت سرم لانه کرده وهر چند لحظه یکبار موجی طوفانی به چشم هایم می فرستد.

-         سازمان برنامه؟ (از این جا که هیچ ماشینی به این آدرس نمی رود)

-         سوار شوید .اتفاقا مسیرم آن طرف است .(خانم و آقای سالمند سوار می شوند )

    بالاخره ماشین ها حرکت می کنند. دوباره صدای بوق به گوش می رسد .

-         پس این ها راه را بسته بودند؟

در جهت مخالف پسر های جوان راه رابسته اند و با صدای بوق های مختلف پایکوبی می کنند.

لباس قرمز دارند ، روی سرشان پارچه های سرخی بسته اند و دنباله آن را روی شانه هایشان انداخته اند دور چشم ها وابرو هایشان را به قطر 10 سانت  قرمز کرده اند ، آفتابه آبی رنگی را که جابجا آن را سوراخ کرده اند در هوا می چرخانند ، روی سرشان کلاه هایی گذاشته اند که دو گوش با چراغ های روشن قرمز دارد و......

-         خوب ،تیم شون برنده شده چرا راه ها رو می بندن؟(خانم سالمند می گوید)

-         ببین چه بلایی هم سر خودشون آوردن.(آقای سالمند می گوید)

-         چه بی معنی ،آفتابه چرا آوردن؟چه ربطی داره؟(خانم دیگری می گوید)

-         منظورشون تیم ....(من می گویم)

-         چه بی فرهنگن.(راننده می گوید)

-         حالا توی جیب شون بگردی یک 500 تومنی هم تو جیبشون نیست .(خانم سالمند می گوید)

-         فقط.......(همین طور می گویند . چقدر به جوان ها بی اعتمادند)

-          

درد به قسمت آهیانه سرم رسبده وبا دواتصال قوی به چشم هایم وصل شده است .نور قرمز چراغ های ترمز ماشین های جلویی چشم هایم را آزار می دهد. دستهایم را حائل چشم هایم می کنم .

-         ببین چطور مردم را علاف کرده اند .چطور بنزین 400 تومنی را با این ترافیک حروم می کنن .کسی هم نیست چیزی بهشون بگه. (راننده می گوید)

چراغ قرمز تحت اختیار پلیس است .

-         می بینید چراغ اون طرفی ها 3دقیقه(180ثانیه)است چراغ ما 16 ثانیه . ای... (راننده می گوید)

  یک قرن طول می کشد تا از چراغ رد شویم.

                                              *      *       *

بالاخره به خانه می رسم. ساعت 30/9 شب است.دررا باز می کنم:

-         سلام  . قرص مسکن نداریم؟

                                            *      *       *

چهارشنبه 25/2/87

به كجا چنين شتابان ؟

          گون از نسيم پرسيده بود

                                               يا

                                                     اين حجم سبز از من ؟

دل من گرفته زينجاهوس سفر نداري ؟

                    دل من گرفته بود

                                               يا

                                                      دل نسيم ؟

همه آرزويم اما چكنم كه بسته پايم.

       گون پاي بسته همه آرزو بود

                                              يا

                                                    اين حجم سراسر سبز؟

تو و دوستي "خدا را "

          چو از اين كوير وحشت ،

                            به سلامتي گذشتي

                                             به شكوفه ها ،به باران

                                                           برسان سلام ما را  

     دستهايم را دراز مي كنم

                                        باران مي بارد.......

سه شنبه 24/2/87

       بعد از یک ساعت معطلی بالاخره شماره من اعلام شد .بسرعت به طرف باجه مورد نظر رفتم اما متصدی باجه از جاش بلند شد و به قسمت دیگری رفت و مشغول گرفتن شماره تلفنش شد . دلخور شدم :

-         چرا حالا که نوبت من شد؟

-          

 باتلفن صحبت کرد و برگشت .هنوز برایش توضیح نداده بودم که تلفن همراهش زنگ زد :

-         الو ... الو ...

  تلفن قطع شد .دوباره از جاش بلند شد و با عجله به طرف تلفن رفت و شماره گرفت و مشغول صحبت شد .عصبانی بودم . برگشت و سر جاش نشست و هنوز نگفته بود ببخشید که تلفن همراهش زنگ زد:

-         الو ...الو ...مامان ،حایی نری هان ،همون جا وایسا ،یا من یا بابات تا بیست دقیقه دیگه می اییم.جایی نری هان .

-          

   چهره اش پر از اضطراب و نگرانی بود:

-         بفرمایید .

-         می خواستم ...

  دوباره تلفنش زنگ زد و من بکلی فراموش شدم .

-         مامان ، نگران نباش .در رو بزن تا یکی در رو برات باز کنه . یا من یا بابات حتما می آییم .الان به بابات زنگ می زنم . جایی نری هان .

-          

   اضطرابش چند برابر شد ه بود دیگه نمی دونست داره چیکار می کنه .تلفن دوباره زنگ زد:

-         الو... الو... سلام خانم دارابی .قربونتون برم تو رو خدا توی حیاط باشه من تا بیست دقیقه دیگه میام. نمی خواد .مزاحمت میشه براتون . همون گوشه حیاط باشه من میام . تو رو خدا جایی نره . قربونتون برم .خداحافظ .

    تازه متوجه من شد . نفس راحت وبلندی از ته دل کشید و گفت :

-         بفرمایید....

                                  *       *       *

مادری صرف نظر از بیولوژیک بودن ،یک سازه اجتماعی است نقشی بسیار ارزشمند که در فرایند جامعه پذیری به صورت مکرر باز تولید می شود.

دختران در جریان جامعه پذیری می آموزند که این قابلیت ارزشمند می تواند آن ها را به اوج زنانگی و کامل بودن برساند.این جریان آنقدر قوی است که

 این نقش را در زمره ی اهداف اصلی دختران قرار می دهد.آن ها  در این مسیر با مزایا و جنبه های مثبت مادری آشنا می شوند اما از واقعیت سخت

و طاقت فرسای این نقش آگاهی نمی یابند تنها پس از مادر شدن است که رویه ی دیگر این نقش ،خود را باز می نماید و دوگانگی میان اسطوره و

واقعیت چهره خود را عیان می سازد.زنان در می یابند که موجودیت،هویت ، موفقیت ها ، فرصت ها ، و دسترسی یا عدم دسترسی آن ها به بسیاری

اهداف و خواسته ها در گرو این نقش است.این دو گانگی منجر به سرخوردگی زنان می گردد.سعی می کنند که خود را در این قالب از پیش

 تعیین شده بگنجانند و چون به علت نبود بسیاری از ظرفیت ها و امکانات محیطی و فردی قادر نباشندکه به این قالب درآینددیگران-وحتی خودشان-  

آن ها رادر زمره ی مادران خوب قرار نمی دهند. سرزنش اطرافیان ،تقاضا از آن ها برای گذشتن از اهداف خود به خاطر صلاح خانواده و جامعه و... فشار

 هایی است که مادران به طور روزمره با آن دست به گریبانند و این ها ثمره اسطوره دانستن مادری و آرمانی کردن این نقش است.

دوشنبه 23/2/87

 چی بنویسم ؟

       امروز  ، چشمامو روی همه چیز بستم

                                                       بستی

                                                               بست

                                                                    بستیم

                                                                          بستید

                                                                                بستند.

یکشنبه 33/2/87

            خانم دکتر "سیدی "از خبرنگار های موفق سیماست و تمام گزارش هاش از موقعیت شغلی اش ناشی می شه و انصافا هم گزارش های خوبی تهیه می کنه .امروز هم در بخش خبر،گزارشی داشت راجع به روز پرستار . صداشو که شنیدم برای دیدن گزارشش کنجکاو شدم انقدر که از عاطفه پرستاران و سختی کارشون و بی ادعایی اونها و حقوق کمشون گفت و بجا گفت . تاکید خاص او بر نقش احساسی – عاطفی پرستاران عزیز(علاوه بر نقش مهم تخصصی اون ها ) جالب و قابل پذیرش بود اما نمی دونم خانم دکتر یادش رفته بود که پرستارها فقط زن نیستن  یا  اینکه جامعه پذیری جنسیتی اش کار دستش داده بود که هر چی پرستار نشون داد زن بودن چون لابداحساس و عاطفه ویژگی زن هاست .یادم اومد توی یک تحقیق از افراد میخواستن که بر اساس یک سری ویژگی هایی که محقق ارائه می داد پاسخگویان فرد مورد نظر رو شناسایی کنند. مطمئنم که اگه خانم دکتر سیدی اونجا بودن مثل بقیه پاسخگویان  نقش های عاطفی و مشاغل معطوف به اون ها رو به خانم ها و نقش های منطقی ومشاغل مبتنی براون ها رو به مرد ها نسبت می دادن .شاید اگر ایشان پزشک نبودند یا به محیط بیمارستان آشنایی نداشتند یا.... می شد بر ایشان بخشید اما در این شرایط ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شنبه 21/2/87

     پیاده روی ام داشت تمام می شد ، به نزدیکی های خونه رسیده بودم که به هم پیجیدن دو مرد جوون توجم رو جلب کرد فکر کردم دارن با هم شوخی می کنند .یکی درشت اندام بود و یکی  ریز. مرد قوی هیکل دست اون یکی رو گرفت و پیچوند . داد اون یکی در اومد لهجه خاصی داشت .به اونا رسیده بودم .درست حدس زده بودم مهاجر بود .مرد قدرتمند دستش رو جوری پیجوند که گفتم شکست .فریاد مهاجر به آسمون بلند شد . ناخود آگاه به طرفشون رفتم . مرد دست مهاجر رو از اون حالت زجرآور کمی خلاص کرد و تکرار کرد :به کی فروختیش ؟ مهاجر انکار می کرد .دوستش که از اون ریزتر بود با حالتی کاملا مستاصل کنار دیوار ایستاده بود . مرد قوی هیکل دیگری که فهمیدم دوست اون شکنجه گرس به طرف مغازه دارایی که بعد از من توجهشون جلب شده بود رفت و برای اونا توضیحاتی رو میداد که اونا بفهمن دوستش حق داره برای اعتراف گرفتن از شکنجه استفاده کنه. هیچکس هیچی نمی گفت و مرد قدرتمند برای رسیدن به چیزی که از دست داده بود مشغول بازجویی خیابونی اش بود.

    تمام ساعت های بعد رو به این فکر زجرآور پرداختم که من چرا کاری نکردم ؟چکار باید می کردم ؟ اصولا اینجور وقت ها باید چکار کرد ؟ حالتم درست شبیه اون موقع هایی بود که:

  مرد همسایه زنش رو می زد و من پشت دیوار حرص می خوردم .

  مردی که سر نوبت سوار شدن به تاکسی به زنی حرف های رکیک می زد وهمه ساکت بودند حتی زن اون مرد.

  عاشقی چون دختر مورد علاقه اش به اون جواب رد داده بود به صورت اون اسید پاشیده بود.

  پدری به دختر9ساله ش مکررا تجاوزکرده بود وهیچکس هیچی نگفته بود حتی مادرش ،مادر بزرگش و عمه اش.

  پدری توی ناموس دخترش مواد مخدر جاسازی کرده بود .

  پدری دخترش رو بیست و چند سال توی خونه زندونی کرده بود و از اون صاحب هفت بچه شده بود.

  و ...

با خودم فکر کردم :

         اگه منم " مرد " بودم و قوی هیکل ،حتما حسابی می زدمش .

         اگه دستم به اون نا پدرها می رسید حتما می کشتمشون.

         اصلا اینجور آدم ها رو نباید کشت ،باید زنده نگهشون داشت و آرام آرام زجرشون داد.

         اصلا زن ها و دختر هایی که شوهر یا پدر مستبد نامردشونو کشتن حق دارن ،منم بودم حتما اونو می کشتم.

         و ...

 گزینه هام رو یک بار دیگه بخونید ، می بینید خشونت چقدرخوب خودشو بازتولید می کنه . احساس می کنی بدون کاربرد خشونت نمی تونی حرف بزنی یا عمل کنی . جوری برنامه ریزی می شی که با خشونت به حقت برسی ، چون راه دیگه ای نداری وارد دور باطلی می شی که از نسلی به نسلی منتقل می شه و خودشو توی جامعه تثبیت می کنه . خیلی زودیاد می گیری که ضعیف تر ها قربانی قوی تر هان پس اگه نمی خوای قربانی باشی قویتر باش به قول هابز اگه می خوای پاره نشی تو گرگ دیگران باش.

   اولش می خواستم نکات مثبت و منفی همایش رو جداگانه بنویسم اما ترجیح دادم همه نکات مورد نظرم رو بنویسم چون واقعا قصدم این نیست که بگم چی مثبته چی منفی .تازه ممکنه نکته ای که به نظر من مثبته به نظر دیگری منفی باشه و بالعکس.

ضمنا چون متاسفانه وقت ندارم مجبورم تیتر وار بنویسم که :

-         جلسه بسیار منظم و خوب برگزار شد (با تشکر از مسئولین محترم انجمن و سایر عزیزان )

-         بررسی ها بسیار آسیب شناسانه بود اما عنوان نشد که : بالاخره چی ؟

-         خانواده بزرگ جامعه شناسی ( بزرگ و کوچک )همه با علاقمندی اومده بودند و با علاقه و دقت پیگیری می کردند.

-         همزمانی برگزاری نمایشگاه بین المللی کتاب با همایش فرصتی فراهم کرده بود که اعضای غیر تهرانی خانواده بتوانند با یک تیر دو نشان بزنند.

-         99/5درصد اساتید شرکت کننده در پنل ها آقا و فقط 5/4 درصد (2نفر دکتر زنجانی زاده و دکتر شریعتی )خانم بودند.

-         متاسفانه نگاه جامعه شناسی همچنان کورجنس و مسائل زنان در حاشیه بود.

-         رو خوانی برخی از اساتید از روی برگه سخنرانی بسیار کسل کننده و زجرآور و موجب خواب آلودگی علاقمندان شرکت کننده بود (به نظرم 10 دقیقه صحبت کردن آن هم برای این اساتید توانمندکه نیاز به روخوانی ندارد ).

-         غرفه ما (مطالعات زنان ) فروش خوبی داشت .

-         کاریکاتور های غرفه ما توجه زیادی رو جلب کرد .

-         حضور دانشجویان دختر قابل توجه بود.

-         برخی از افراد ساکن خارج از کشور هم با علاقمندی در همایش شرکت کرده بودند.

-         و...نتیجه انتخابات خیلی خوب بود.

-         تبریک میگم .

اما بالاخره نتونستم بفهمم مسئله چیه و ریشه ش کجاست :توی جامعه، توی جامعه شناسی یا شایدم توی جامعه شناسان مثلا جلایی پور ،تاجیک ،زنجانی زاده و... فکر بد نکنید فقط چون توی اسمشون "ج" هست البته بجز این جامعه شناس آخری که هم حرف "ج" داره هم زنه هم راجع به زن ها می نویسه و بررسی می کنه .

همایش دو روز طول کشید .در طول این دو روز نشست های متعددی با عناوین زیرتشکیل شد :

-         جامعه شناسی و نظریه اجتماعی

-         اقتصاد و نظریه اجتماعی

-         سیاست و نظریه اجتماعی

-         جنبش های تاریخی و نظریه اجتماعی

-         تاریخ و نظریه اجتماعی

-         چالش های  نظریه اجتماعی

-         فرهنگ و نظریه اجتماعی

-        نظریه اجتماعی و جامعه ی ایرانی

  هر نشست با شرکت تعدادی از اساتید و مردان بزرگ جامعه شناسی ایران – 44  آقا  و 2  خانم – انجام شد که هر کدام ابتدا در مدت 10 دقیقه نظرات خود را پیرامون مسئله مورد بحث عنوان کرده و سپس در جهت پاسخ گویی به سوالات مطرح شده توسط حاضران به تشریح دقیق تردیدگاه های خود در 10 دقیقه بعدی می پرداختند.

  بعد از اتمام نشست ها در بعد از ظهر روز دوم پس از ارائه گزارش هیئت رئیسه ی قبلی ،اننخابات برای تعیین هیئت مدیره ی جدید انجام شد و اساتید زیر برگزیده شدند (با عرض تبریک به حضورشان ) :

   خانم ها :دکتر احمدنیا و دکتر باستانی

    آقایان  : دکتر فکوهی ، دکتر جلایی پور ، دکتر سراج زاده (عضو اصلی ) و دکترموسوی و آقای قادری     (اعضای علی البدل

یکی از کار های مهمی که امروز وقت زیادی از ما رو گرفت آماده سازی غرفه گروه مطالعات زنان در همایش فرداست ، اما اصلا خسته نشدم .اصلا بودن با بچه های خوب دانشجو  و حرف زدن با اون ها به نظر من یکی از لذت بخش ترین کار هاست .دیدگاه های قشنگی دارن .یه جورایی خستگی ناپذیرن اگربه کاری که انجام میدن ایمان داشته باشند و اگر اونارو جدی بگیری . اصلا احساس خوب جوونی رو به آدم تزریق می کنن. راجع به دیدگاه های خوبشون حتما بعدا می نویسم .البته این یکی دو روز همایش رو – و شاید یکی دو روز بعد از اون رو  –  میخوام اختصاص بدم به مباحث مطرح شده در همایش ،  ولی بعد از اون حتما به قولی که دادم عمل می کنم . امروز از طریق همین بچه ها با کسی آشنا شدم که برام خیلی جالب بود . کسی که در دو رشته به طورهمزمان لیسانس ، فوق لیسانس  و حتی دکتری خونده – البته در دوره دکتری از یکی از رشته ها محرومش کردن و گفتن این کار درست نیست – اون هم با رتبه عالی در کنکور  و اون هم در دانشگاهی ممتاز. دلم میخواد با اون هم از نزدیک آشنا بشم باید دیدگاه های جالبی داشته باشه  .

    یکی از کتاب هایی که برای چاپ رفته بود امروز به دستمون رسید و در غرفه قرار گرفت .اون یکی هم قراره فردا صبح برسه .برای همین باید صبح زود در محل حاضر باشیم.

       مدتیه که همه درانجمن جامعه شناسی سرشون حسابی شلوغه . چهارشنبه و پنج شنبه ( 18و 19) قراره همایش " کنکاش های نظری و مفهومی در باره جامعه ایران " برگزار بشه .ما (گروه مطالعات زنان )هم  به عنوان یکی از زیر گروه های انجمن در این تلاش ها سهیم بودیم  .دو تا کتاب از مجموعه فعالیت های گروه رو به چاپ رسوندیم(البته هنوز

زیر چاپ هستند)تعدادی جزوه در همین رابطه تهیه کردیم و  ... .  امروز هم جلسه گروه داشتیم و علاوه بر این مسائل در مورد برنامه های آینده هم صحبت کردیم و  برنامه ریزی کردیم  . به همین دلیل فرصت نکردم چیزهایی رو  که می خواستم راجع به اون ها بنویسم ، در وبلاگم بنویسم .امیدوارم که روز های بعد این کار رو بکنم .

       چراغ قرمز مجبورم مي كنه توقف كنم . توي حياط و پشت ميله ها ي ساختمان دست راستي جمعيت زيادي ديده مي شن ،يه عده نشسته يه عده ايستاده و ...  . نمي تونم حدس بزنم براي چه كاري جمع شدن ، اگه جوون بودن مي گفتم : مي خوان برن سينما يا مي خوان از امكانات موجود فرهنگسرا استفاده كنن ،اما همه سالمندن بعصي در ابتداي آن و بعصي در انتهاي آن. كنجكاوي ام بدجوري گل مي كنه . دنبال فرصيه اي مي گردم كه بر اساس اون وضعيت موجود  رو براي خودم تفسير كنم  اما چيزي به ذهنم نمي رسه ـ آخه مگه سالمندان از نظر جامعه چكار مي تونن بكنن ـ . آخ اگه جوون بودن  از دست اين كنجكاوي زودتر راحت  مي شدم ـ  اگر چه مواردي كه براي جوون ها  هم ميشه شمرد  محدوده ـ .

      " باز نشسته ان ، براي گرفتن مرغ كوپني سبد كالاي نوروزي شون جمع شدن . "

  به طرف صدا برمي گردم . راننده  مسافر كشيه كه كنار من پارك كرده  . واقعا كه اين راننده ها  روان شناسان اجتماعي  قوي اي هستن  .  خيلي راحت افكار آدم ها رو از هر گروهي  كه باشه ، مي خونن .

  بازم نمي دونم چه جوري فكر منو مي خونه يا چه جوري نگاهش مي كنم كه ادامه ميده :

 " من توي اين خط كار مي كنم ،هر روز مي بينمشون . الان چند وقته كه كارشون اينه از صبح با زحمت خودشونو به اين تعاوني  برسونن و تا ظهر بشينن ،آخر سر دست خالي برميگردن . براي   اينكارا ديگه خيلي پيرن  ، خيلي خسته ميشن ، دلم   واسشون    مي سوزه ، حالا اگه جوون بودن يه چيزي ولي ..."

    دوباره سرمو مي چرخونم و نگاهشون مي كنم . صداي راننده همچنان به گوشم مي رسه كه ميگه :

   "تازه قرار بوده هم مرغ بهشون بدن هم گوشت ولي گوشت رو حذف كردن و تبديلش كردن به مرغ ."

   يكي از مسافرانش مي گه :

               "حوب البته گوشت سفيد براشون بهتره ."

   و يكي ديگه با پوزخند مي گه :

                    " فعلا كه سفيد ش رو هم ندادن . "

احساس مي كنم دارم يه فيلم درام صامت تماشا مي كنم باصدايي كه روي فيلم قرار گرفته تا جريانات اونو توضيح بده.

    "به نظر شما چند نفرن ؟ "

  يكي از مسافران از راننده مي پرسه .

  راننده مي گه :

       "صد نفري هستن . "

مسافر مي گه :

             "هر كدوم 30 سال كار ،مجموعا ميشه 3000 سال ."

با خودم مي گم :

    3000 سال كار ،3000سال زحمت ، 3000 سال تلاش ، 3000 سال خدمت ، 3000 سال كسر مقرري باز نشستگي .

 صداي بوق ماشين هاي پشت سري به من مي فهمونه كه بايد حركت كنم ،همونطور كه چراغ رو پشت سر ميذارم پارچه نوشته بزرگ نصب شده بالاي در مركز توجهم رو جلب مي كنه :

                  "  معلمي شغل انبياست "

      سبز ، سبز، سبز ، همه چيز سبز ، اما نه يك سبز ، انواع سبز : روشن ، تيره ،  زيتوني ، مايل به زرد ،فسفري و...

     توي اين دالان سبز كه پا ميزارم دنيا و مافيها رو فراموش مي كنم . صراي گوش نواز آب، هياهوي گنجشك هايي كه ديده نمي شن ، پيچك ها و چسب هايي كه دستاشونو توي آب فرو بردن،گل هاي زيبايي كه عين يه مجموعه جواهر رنگي روي چمن مخملي چشم نواز پخش شدن، درخت ها و درختچه هايي با انبوه برگ هاي تازه روئيده  كه با حركت زيباي باد مي رقصن ،عطر گلي كه هر چند لحظه يكبار ريه هامو جوري پر مي كنه كه دلم ميخواد براي هميشه اونو توي سينه ام حبس كنم و نيمكت هاي سبزي كه يا با مسافران شهرستاني خسته اي پر شده كه منتظرن ادارات باز بشه  تا دنبال كارشون برن يا با منتظراني كه چشم براه اومدن دوستي هستن. توي روياهام احساس مي كنم مي تونم توي اينهمه حجم سبز فرو برم و غرق بشم يا دلم مي خواد تمام مسير رو به جاي راه رفتن ،همراه با برگ هاي فرو ريخته در آب ، شنا كنم . گاهي هم دلم مي خواد براي يكبار هم كه شده اين قيد و بند هاي اجتماعي رو كنار بزارم و روي اين چمن زيبا دراز بكشم و مثل بچه ها غلت بزنم و شيطنت كنم .

       انقدر غرق مي شم كه نمي فهمم كي به انتهاي اين دالان سبز مي رسم فقط مي فهمم گه تمام نشاط من در طول روز مديون اين پياده روي صبحگاهيه اگه جسد هاي نيمه بيهوش كارتن خواب هاي بقيه مسير نباشه.......

بهترین رویداد زندگی من

   امروز تمام وقتم را به این مسئله فکر کردم که "  بهترین رویداد زندگی من " چه بوده است . موارد متعددی را از ذهنم گذراندم :

-         داشتن یک خانواده ی اصیل

-         داشتن یک مادر فوق العاده

-         قبولی در مقاطع مختلف دانشگاهی

-         کسب موقعیت شغلی مورد علاقه

-         موفقیت های ویژه ی تحصیلی و شغلی

-         .......

   به همه چیز فکر کردم حتی به رویدادهایی که نه به طور مستقیم برای من بلکه برای دیگران رخ داده بود و مرا نیز شاد ساخته بود؛ اما حرف هایی که این "پسر" می زند از جنس دیگری است . با خودم می اندیشم چقدر با من و دیگران متفاوت است . حرف ها که نه , اندیشه اش از جنس دیگری است . مگر نه این است که زبان فقط نمادی است که اندیشه را متجلی می کند پس تفاوت ما در کلام نیست در انیشه ی ماست .

    او می گوید :

                         بهترین رویداد زندگی من ابتلای من به بیماری " سرطان " بود .

 مگر ممکن است بیماری بهترین رویداد زندگی یک نفر باشد آن هم سرطان , واژه ای که مترادف با مرگ معنا می شود ؟

 اصلا بهترین رویداد زندگی باید یک حادثه ی شادی بخش باشد نه واقعه ای غمبار .باید هیجان انگیز باشد و انسان را به فعالیت وا دارد نه اینکه انفعال را بر ما چیره سازد.

  می گوید این تفکر را از فردی اخذ کرده است که زندگی اش را درکتابی با عنوان" بهترین رویداد زندگی من "

نوشته است . ورزشکاری که روزی به او گفته می شود سرطان دارد. اما این مسئله برای او آخر دنیا نیست . حساب و کتاب می کند ؛ چقدروقت دارد ؟.یک دوره ی کوتاه زمانی .نمی دانم شاید یکسال شاید شش ماه . کمتر یا بیشتر  چه فرق می کتد آخرش مرگ است . فکر می کند :زمان کمی در اختیارم است رویایم قهرمانی در رشته ام بوده ,تلاش کنم شاید در این دوره ی کوتاه زمانی به این هدف برسم .تلاش می کند و به قهرمانی می رسد ونامش راثبت می کند . تلاشش به نتیجه می رسد اما زمانش تمام نمی شود . حالا او فرصت بیشتری در اختیار دارد زیرا توانسته بر بیماری اش غلبه کند .

"پسر " می گوید : من نیز مانند او بودم . او در کتابش نوشته بود : یادم  آمد که مادرم می گفت :

                   " هر تهدیدی را باید بتوانی و می توانی به فرصت تبدیل کنی ."

  و اگر او این کار را کرده بوذ پس من چرا نتوانم؟ و من هم این کار را کردم .

                                     او می گوید و من می اندیشم .....

شهاب هایی کوچک اما درخشان

پشت شیشه ی دری که در کنار آن ایستاده ام , چیزی توجهم را جلب می کند؛ چشمانی بزرگ و زیبا که دستانی کوچک آن ها را احاطه کرده است تا بهتر بتوانند فضای بیرون را نظاره کنند. آنقدر کوچک است که شک می کنم آیا ایستاده است یا نشسته . کنجکاوانه منتظرم تا در باز شود و پشت  آن را ببینم. در که باز میشود مانند جوجه پرنده هایی که تمرین پرواز می کنند به طرف ما پر می کشند. روبروی ما که می رسند ,می ایستندو کنجکاوانه بررسی مان می کنند . چسب روی بینی ام توجه همه شان را جلب کرده است . انگار تا به حال هیچ کس را به این شکل ندیده اند. خوشبختانه نگاه و لبخندم اثر می کند و اجازه می دهند تا نوازششان کنم . چقدر کوچکند .به زحمت تا زانوی من می رسند.دورتر،روی فرش عده ای دیگر دور فردی چنبره زده اند که غذا به دهان یکی از آن ها می گذارد . گیج شده ام .یکی با آویزه های کیفم بازی می کند. یکی لبه انتهایی لباسم را گرفته است . یکی دستم را لمس می کند. یکی مرتب همراهم می آید و خیره نگاهم می کند. با این که در پاسخ به نوازش هایم هیچ عکس العملی نشان نمی دهد اما رهایم نمی کند.

    همراهم می نشیند . یکی به آغوشش پناه می برد .همراهم بغلش می کند و اشک در چشم هایش حلقه می بندد. با خودم می گویم :"این حس مادری است "، اما من - که مادر نیستم - چه مرگم شده است .چیزی پاهایم را لمس می کند . خم می شوم .همانی که رهایم نمی کرد روی زمین نشسته و به پاهایم تکیه داده  و در سکوت با عروسکی بازی می کند. دیوار، فاصله ی بسیار کمی از ما دارد اما شاید حس امنیت و محبت را در او ایجاد نمی کند. نوازشش می کنم . زیر دستانم بی حرکت می ماند و تکان نمی خورد . دیگری از فرصت استفاده می کند و با آویزه های کیفم بازی می کند.کیفم را برایش تکان می دهم ، از رقص آهنگین آویزه ها غرق شادی می شود .

    اطراف دهان و لب هایشان چرب و رنگین است و هوایی که تنفس می کنم آمیزه ای از بوی تند غذا و بوی پوشک های خیس خورده است. یکی که روسری به سر دارد به فردی که روی فرش نشسته ،چسبیده و تکان نمی خورد. چشم هایش آنقدر درشت است که در صورت کوچکش نمی گنجد. می گویند : این "غلام" است و عاشق روسری است . پاهایش مرا به یاد دو گیاه خزنده ی پیچیده در هم می اندازد. نگاهش را از من می دزدد.چشمش به "لیلا"یی می افتد که به بیرون سرک می کشد. به سرعت خودش را به او می رساند .خزیدنش بر روی فرش "پری دریایی " ای را برایم تجسم می کند که در خشکی حرکت می کند.

 صدایم می زنند . برمی گردم. همراهم رفته و من تنها بین زمین و آسمان ایستاده ام وشهاب هایی کوچک اما درخشان در اطرافم به این طرف و آن طرف می روند.

در سجده ي " آدم"

يک كسي در يک جايي گفته بود كه:

"انسان امروزي به بهاي بدست آوردن تمدن"تنها"شد ".

يک كس ديگه اي هم گفته بود كه:

"در عصر صنعتي ،غلبه با "عقلانيت ابزاري" است"

يعني وارد كردن معاملات اقتصادي و حساب كردن سود و زيان در روابط انساني .

و اين كه :

در اين دوره، "زمان " عنصر مهميه .

چرا كه همه چيز برنامه ريزي شده س و براي موفق بودن بايد به اين عنصر توجه كاملي داشت.

به همين دليل داشتن "ساعت "يا نصب اون در جاهاي مختلف شهر ها يه اصل اساسيه كه زمان رو به طور مكرر به ما يادآوري مي كنه تا ضرري متوجه ما نشه .

·        به خودم كه نگاه مي كنم ،مي بينم از صبح كه از خواب پا ميشم ،در حال دويدنم؛ درست مثل شما .

·        با وجود برنامه ريزي زماني مدت ها توي ترافيك هاي برنامه ريزي شده و برنامه ريزي نشده گير مي كنم ؛ درست مثل شما.

·        وقتي توي ترافيك ام به راديو جوان و پيام و... پناه مي برم تاگذشت زمان رو كمتر حس كنم و اعصابم كمتر خرد بشه،درست مثل شما.

·        چقدر تلاش مي كنم كه سركلاس ياكارم ديرنرسم،درست مثل شما .

·        زمان هاي طولاني توي صف هاي متعدد براي چيز هاي متفاوت مي ايستم ، درست مثل شما .

·        به جاي سر زدن به عزيزانم ،تعاملاتم محدود شده به تماس هاي تلفني با اون ها، درست مثل شما .

·        براي تلطيف فضاي كسل كننده ي محيط هاي خشك و رسمي ،تلاش هاي مذبوحانه اي مي كنم ،درست مثل شما .

·        از اين كه در تعاملات انساني ام،مورد محاسبه ي سود و زيان قرار مي گيرم ،گاهي عصباني و گاهي نا اميدمي شم ،درست مثل شما.

·        تبديل به يه رايانه ي برنامه ريزي شده با زمان بندي كاملا مشخص شدم ؛درست مثل شما .

·        وسط ميليون ها آدم احساس تنهايي مي كنم ؛درست مثل شما .

·         اين ها نمونه هايي از"غر"هايي است كه كرم ذهني ام شده ؛ درست مثل شما .

اما امروز تصميم گرفتم منصف باشم ، انصافا هميشه هم اين طور نيست و همه ي آدم هايي كه باهاشون برخورد مي كنيم ، با ما وانديشه ها و

احساساتمون معامله ي اقتصادي نمي كنند. اگه كمي دقت مو بيشتر كنم به راحتي مي تونم نمونه هاي مختلفي رو پيدا كنم كه وسط اين

عصر صنعتي ايستاده اند و به دستشون هم ساعت بستن اما توي روابط انساني شون اهل معامله و حساب و كتاب نيستن . زياد راه دور هم

نمي خواد برم ،تعاملات همين روزهاي اخير رو هم كه موردباز بيني قرار بدم متوجه مي شم كه اين جور آدماكم نيستند ،

ببينيد:

شنبه

آدماي متفاوت بي ادعايي كه براي اهداي خون اومده بودن و سال هاست كه اين كار رو به طور منظم انجام مي دن .

يك شنبه

مسافران مهربوني كه دسته هاي گل نرگسي رو كه از هزار كيلو متر دور تر مي آوردند با چه سختي اي محافظت مي كردن تا سالم و شاداب به دست عزيزان شون برسونن.

 دو شنبه

مادران فراموش شده اي كه همچنان بي ادعا براي بچه هاشون ايثار ها مي كنند با وجود اين كه خودشون نامرئي ان و ديده نمي شن.

سه شنبه

آدمايي كه با وجود مشكلات زماني و مالي و... فراوان ،براي كمك به بچه هاي يه مركز خاص برنامه ريزي مي كنن.

چهار شنبه

انسان هاي فرهيخته ي متخصصي كه مسئولانه كارشونو دنبال مي كنن تا بهترين نتيجه رو براي مخاطبين شون به همراه بيارن.

پنج شنبه

اعضاي فاميلي كه با وجود مشغله هاي متعدد هر طور شده زماني رو خالي كردن تا براي عيادت عزيزي دور هم جمع بشن.

جمعه

آدماي خوش ذوقي كه با اشتياق و كنجكاوي وبلاگ هاي مختلف رو مي خونن و بررسي مي كنن و مسئولانه نظر مي دن.

فكر مي كنم ديگه كافي باشه . تازه اينا نمونه هايي هستن كه الان به ذهن من رسيدن .اگه تمام عمرم رو دقيق وارسي كنم،اگه لحظه لحظه ی

روابطم رو با ديگران بررسي كنم،بيشتر مطمئن مي شم كه تنها نيستم و دوستان خوبي دارم  كه بابد در مقابلشون سر تعظيم فرو بيارم؛

شمايي كه "حافظ" چه خوب در موردتون گفته :

ملك در سجده ي آدم ،زمين بوس تو نيت كرد

كه در حسن تو لطفي ديد بيش از حد انساني

خود اشتغالی (قسمت دوم)

    در واقع در گام اول برخورد با مفاهیم , ما می توانیم دچار " خطای در ادراک " شویم. بویژه اگر ابزار های شناخت موجود و در دسترس مان ,مطمئن یا کافی نباشند .اما این خطای ادراکی فقط در حیطه ی مفاهیم رخ نمی دهد ,تجارب روز مره ی ما به وفور بیانگر این مطلب است که ما در برخورد با انسان ها و برداشت های خود از آن ها نیز می توانیم دچار این خطا شویم .زیرا ادراک ما تحت تاثیر اطلاعات در یافت شده از حواس مان عمل می کند که در بسیاری از موارد می تواند این اطلاعات ناقص باشد یا از کانال های نا مطمئن و حتی مغرضانه ای به ما رسیده باشد. این در صورتی است که ما با واسطه ,به اطلاعات مورد نظرمان رسیده باشیم اما حتی در صورت برخورد مستقیم نیز ذهنمان تحت تاثیر مسائل مختلفی قرار می گیردنظیر:تجارب قبلی ( خود یا دیگران ,خاص یا عام , موفق یا ناموفق و...) ,کلیشه ها و عقاید قالبی *(به طور مثال عقاید مرتبط با ظاهر افراد,نوع رفتاروعملکرد,پایگاه اقتصادی – اجتماعی جنس,سن و...) . این خطای ادراکی اگر فقط در حیطه ی ذهن مان رخ می داد و خاتمه می یافت شاید مسئله ساز نبود ,اما ما انسان ها از ویژگی طبقه بندی و مرز بندی همه چیز از جمله انسان ها برخورداریم یعنی به محض برخورد با هر چیزی از جمله انسان ها , آن ها را در طبقه ی قالبی تعیین شده در ساخت اجتماعی قرار می دهیم و ویژگی های آن طبقه را به آن ها تعمیم می دهیم. این امر چون با ارزش گذاری و قضاوت همراه است در جایی که ادراک ما آمیخته با خطا باشد ,مسئله ساز می شود زیرا منجر به خطای در قضاوت و ارزش گذاری می گردد که خود منجر به خطای در رفتار و عملکرد مان نسبت به دیگران مورد قضاوت مان می شود.این مسئله گاه تبدیل به دور و چرخه ی باطلی می شود که عملکرد ما و دیگران را مختل می سازد و شاید یکی از عوامل دوری ( آگاهانه یا نا آگاهانه ) انسان ها از هم و عدم اعتمادشان به هم نیز از همین سوء برداشت ها ناشی شود .

برای کاهش–نه حتی رفع –این مسئله راهکارهای اجتماعی و فردی مختلف را می توان بررسی کرد اما آن چه که در ذهن من دور می زند نوع دیگری از"خود اشتغالی"است که می توان آن را معادل"درون کاوی " ** قرار داد. این که هر بار که از کار روزمره ی خود فارغ می شویم و فرصتی به دست می آوریم که متعلق به خود ماست ,می توانیم به بررسی برداشت ها, قضاوت ها و عملکرد خود نسبت به آدم هایی که در طول روز با آن ها برخورد داشته ایم, بپردازیم .به این که :

      به اطلاعاتی که بر پایه ی آن ها فکر, قضاوت و عمل می کنیم ,چقدر ایمان داریم؟

      به کانال ها ی دریافتی مان چقدر مطمئنیم ؟

      چقدر در جهت بررسی اطلاعات رسیده یا عقاید کلیشه ای موجود دقیق بوده ایم ؟

       و چقدر...

 در گام دوم , این بررسی ضرورت دارد که:

       آیا ادراک ما درست عمل نموده است یا خیر ؟

  بررسی این دو گام , ما را در ارزیابی گام های بعدی یاری می دهد .

 این مفهوم از خوداشتغالی حتی اگر در بعد فردی رخ می دهد پیامد و نتیجه اش - خواسته یا ناخواسته – در حیطه ی اجتماعی به شکل زیبایی متجلی می شود.

* stereotype                                                                                                    

** self-analysis                                                                                               

خود اشتغالی (قسمت اول)     

 " خود اشتغالی " واژه ای بود که نظرم را جلب کرد .فصلنامه ی علمی – پژوهشی ای را که روی مبل افتاده بود ؛ برداشتم. ذهن کنجکاوم حول این مسئله دور می زد که آیا در " تازه های روان درمانی " ؛ خود اشتغالی به عنوان یکی از راهکار های درمان بیماران روانی تعیین شده است ؟ عنوان مقاله " چگونه در شادی و غم فرو می رویم ؟ * " بود . موضوع بغرنج تر ودر عین حال جالب تر شد و فرضیه ی چدیدی در ذهنم شکل گرفت:ممکن است پژوهش در مورد رابطه ی میان خوداشتغالی با شادی و غم باشد اما موضوع مقاله در مورد رابطه ی تجارب هیجانی ( شادی و غم ) با میزان آگاهی از خود بود که در آن بر اهمیت نقش " در خود فرو رفتگی " در ایجاد آسیب های روانی و.حتی فرایند درمان تاکید شده بود و واژه ی " خود اشتغالی " معادل توجه معطوف به خود** یا "در خود فرو رفتگی" یا "در خود مشاهده گری بسیار شدید" به کار رفته بود . در این مقاله ذکر شده بود که این پدیده – خود اشتغالی – موجب می شود که ادراک افراد از امور و واقعیت های اطراف به شدت جزئی نگر شود و با دیدن امور با جزئیاتش ؛ زیبایی ها در نظر این افراد کاهش یافته و حتی محو شود به طوری که بیشتر دروندادهایی منفی ونا مطلوب وارد ذهن آن ها می شود و دنیایی زشت و غیر قابل تحمل برای آن ها می سازد که انزوای از اجتماع و طبیعت را به همراه دارد ونتیجه اش در اظطراب و افسردگی آشکار می شود .در این پدیده حرکت ذهن به جای طولی ؛عرضی ونوعی در جا زدن و دور خود چرخیدن است .

  با آنکه خواندن این مقاله برایم بسیارجالب و جذاب بود اما با آن فکری که مرا به خواندن آن تشویق کرده بود ؛بسیار فاصله داشت . مفهومی که کنجکاوی مرا برای مطالعه ی متن تحریک کرده بود ؛ مفهومی اجتماعی از خود اشتغالی ***بود که با معنای فردی – روانی آن بسیار متفاوت بود و با مفهوم کار آفرینی **** به طورعام رابطه داشت .یعنی اگر کار آفرنی را فرایند خلق ابتکارها و نوآوری ها و ایجاد کسب و کار جدید در شرایط خطر خیز از طریق کشف فرصت های محیطی و بهره گیری مناسب از منابع بدانیم ؛ کارآفرین کسی است که با کشف و شناخت فرصت های محیطی و بهره گیری مناسب از منابع بتواند در شرایط پر ابهام و ریسک آمیز  به ابتکارات و نوآوری ها و ایجاد کسب و کار جدید دست یازد. به بیان ساده تر کارآفرینان افرادی خویش فرما یا خود اشتغالند.

   با خودم اندیشیدم " خود اشتغالی " ظاهرا یک واژه است اما با توجه به اینکه در چه ذهنی با چه دیدگاهی بررسی شود چقدر معنای متفاوتی می یابد . در بعد اجتماعی ویژگی ای بسیار مثبت است که موجب پیوند بیشتر فرد با اجتماع خود می گردد و در بعد فردی***** ویژگی ای منفی است که با انزوای فرد ازاجتماع  همراه است.                                                                        

                                                                      ادامه  دارد...

* دکتر جلال یونسی

Self – focused  attention **

                                                                                                  Self - employment ***

**** Entreprenership